Nie wiadomo

Nie bardzo dziś kontaktuję.

Było dobrze. Było źle. Było dobrze. Jest... źle? Znowu gdzieś odpływam, nawet nie umiem zaangażować się w pisanie z ludźmi. Na chwilę zapomniałam dzięki tej czynności, ale... Wróciło. Zawsze sobie wraca to uczucie nieproszone. Albo nieczucie... Obojętność.

"Nie ma mnie. Znikam". 

Rano zjadłam za dużo. Na szczęście tym razem powstrzymałam się od zwrócenia. Nie umiałam. Chciałam za godzinę, ale powiedziałam sobie "nie, stop!". Już lepiej nie jeść nic przez całą resztę dnia. Walczę, by nie obżerać się dalej. No bo, ej... Jak zepsułaś rano, to teraz to już sobie możesz...
Ale nie ma co się oszukiwać, że to tylko dzisiaj, że od jutra, że od jutra znowu będzie OK. Jak poddam się temu w tej chwili, to i poddam się później - znowu wpadnę w "ciąg". Nie umiem jeść normalnie, odpuszczać sobie nieodciągnięcia - tak, aby nie zwiastowały one Wielkiej Uczty. Wkurza mnie jak mama sobie je na szybko, chodzi na grille i beztrosko tak pogryza. A może jej najzwyczajniej zazdroszczę? A może gardzę tym?
U mnie jest:
Śniadanie - woda z cytryną, olej lniany, kasza / owsianka (ale ta to już zakwaszać może...) z owocami, ew. pół kostki czekolady
Obiad - ziemniaki gotowane na parze + trochę ryby / trochę mięsa  /  fasolka
Kolacja - trochę kaszy jaglanej z przyprawami korzennymi / warzywa (zupa, bo w sałatki bawić mi się nie chce)
A jak chleb? To już grzech. To już źle. Nie mówiąc już o białym.
Takie ilości może byłyby i w porządku. W końcu w chinach jedzą mało, a ludzie zdrowi. Wszystko, wszystko byłoby świetnie w takim razie (z jedzeniem), gdyby nie to, co dzieje się w moich myślach.
Chciałabym też umieć gotować nie wpadając w manię pichcenia. No bo przecież trzeba wpaść w jakiś wir... Głuszyć, zagłuszać, uciszać. Trzeba coś robić, choć przyjemności z tego brak. Mówiłam, że lubię? Raczej nie lubię. Spędzałam w kuchni całe dnie, aby COŚ robić. A potem źle się czułam. I nie miał kto tego jeść. No. Chyba, że to ciasta, czy coś. No to sobie jadłam. Najlepiej wszystko na raz. Znowu wychodzi na to, że nie mogę mieć w domu pożywienia grzesznego.

Udaję znowu, że jestem. Zbiera mi się w głowie czegoś. Nie wiem czego. Coś nie tak, znowu szwank. Rzeczywistość się nie zmienia, a głowie wszystko się zmienia. Bez przyczyny albo przynajmniej bez uchwytnej przyczyny. Często oddech staje się nierzeczywisty, prawie się nim duszę. Nie umiem oddychać. Tego też się nie nauczyłam? Może to niepokój? Tylko o co...?

Chyba tylko przed ludźmi, na których mi nie zależy potrafię "być sobą". Z tym, że to "bycie sobą" jest dla nich na pewno męczące. Jak długo można wytrzymać z kimś, kto raz śmieje się z wszystkiego, a potem zupełnie odwrotnie? A może aż tak bardzo tego nie widać... Nie. Widać. Bo pytają.
Dziś ktoś odbiera to jako żarty? Możliwe. A w środku się duszę. Ale niech będzie, że ja się droczę...

Nie wiem. 

Dziwnie jest. Świat staje się nijaki. Albo czarny?
A miałam nadzieję, że na minionych dniach się skończyło...
I że lepiej będzie.
Może kiedyś. Może kiedyś będę żywa, tak na dłużej, tak normalnie. Choć normalność mierzi i gryzie.

Słucham po raz setny i nadal mi się podoba.

"Może byś została u mnie na noc". Uśmiałam się. Przez chwilę było lepiej znowu.

Żeby mnie jeszcze rzeczywiście facet interesował...
Chciałoby się poznać kogoś, na kim mogłoby mi faktycznie zależeć.
I nie spieprzyć sprawy.
I zobaczyć w tym człowieku człowieka.

Góra dół góra dół. Znów góra i latam jak głupia po pokoju.
A może wtedy, kiedy jest "źle", to znaczy, że jest normalnie? Nie wiem, ale nie cierpię czuć się nijak.