Przed snem

Wczoraj dowaliłam tabliczką czekolady i bułką następną. Nie wytrzymałam, musiałam posiedzieć nad sedesem... A i tak kilogram więcej. Jest beznadziejnie. Musze się doczołgać na zakupy. Nie mam innego wyjścia. Inaczej zawiodę. 

Wieczorem pisałam z Panem J. Uczucia miałam mieszane - raz skowronki, ale wystarczyło, że przypomniała mi się rozmowa o dzieciach "nie, nie, nieee. nie znam Cię!". Nie wiem. Zobaczymy. Nie chcę zacząć znowu się nakręcać... 

Leżałam. Myślałam. I znowu to uczucie... 

Przedwczoraj zdanie w mojej głowie - nie pamiętam jakie, ale... obce? Wczoraj próbując zasnąć znowu słyszałam dziwne dźwięki - jak by nagle nietoperze zaczęły latać w mojej głowie. Przestraszona sprawdzałam, czy mama śpi. Zawsze wołam ją, kiedy się boję. Muszę słyszeć jej głos. Jakoś mnie to uspokaja... Fakt, że ktoś jest i żyje. To nie wystarczyło. Zdarza się. Położyłam się obok niej. 

Mam nadzieję, że to tylko wytwory mojej wyobraźni. Nie zmienia to faktu, że to mnie przeraża... To samo działo się miesiąc, czy półtora temu. Dźwięk samochodu zamienił się w melodię z piekła. Sekunda. Dwie. Koniec. 

Koszmary. Lęk przed porzuceniem nie opuszcza mnie w nich. Od lat. Teraz takie wątki pojawiają się coraz częściej. Chciałam być z K. Szliśmy za ręce, tuliliśmy się. Tak jak niecałe dwa miesiące temu. Byłam pewna, że mnie opuści. Straciłam go w końcu z pola widzenia... Obok naszego budynku pojawiły się maszyny, jakby kosmiczne, i zaczęły strzelać. Do samochodów. Jak pioruny. Dlaczego nikt nie uciekał? Ukryłam się tylko wspólnie z jakimś innym człowieczkiem, aby maszyny nie miały nas na oku. Mogłam przestać istnieć w każdym momencie. Rozpłynąć się...

Science fiction?

Często wstydzę się tez w snach. Pojawiam się nieodziana w szkole, naga na basenie. Widać mi wszystko, ale tylko ja o tym wiem. Nikt inny nie zwraca na to uwagi, a ja tak bardzo się wstydzę.

Słońce, słońce, znikaj.