Wiedza i niewiedza

Nie lubię, gdy znajomi mi współczują i wiedzą za dużo. Pokazując im swoją słabość (a po kilku kieliszkach wódki te słowa przychodzą same. słowa, które nigdy paść nie powinny. fakty, które miałam zachować dla siebie) czuję się słaba podwójnie. Wolę, aby widzieli mnie jako osobę silną i pozytywnie nastawioną, wesołą, uśmiechniętą. A jakże... Lepiej jest mieć motywację - choćby do grania. Czasem i udaje się wbić w atmosferę, którą sobie stworzę. A pobłażając sobie w towarzystwie, nie stroniąc od okazywania smutku, jest gorzej. 

Kontrola, spinamy tyłek i jedziemy. Maskujemy. Siadamy za. Za sobą. Czuję się mniej pogubiona, kiedy ustalam sobie jakiś tor (czy jakoś podobnie). Kiedy jestem do tego zmuszona towarzystwem. Nowe osoby są jak najbardziej ok. To znaczy... Płci męskiej. Koniecznie. Muszę błyszczeć.

Pod warunkiem (nawiązując do zdań wcześniejszych), że... 

Nie czuję się odepchnięta, na boku. Za to jestem ważna, góruję. Kiedy jestem panią sytuacji, to naprawdę motywację mam wielką, nie poddaję się, latam (to, czy jestem TAM i W TEJ chwili to inna sprawa - czy duszą, czy tylko ciałem). Oczywiście i to nie za długo. Zmęczyłoby? 

Łatwiej o to wśród osób młodszych albo w towarzystwie męskim (choć i tu zależy jakim - najlepiej takim, które nie zna mnie zbyt dobrze, nie jest mi też komfortowo wśród rówieśników z klasy). Muszę być sama jako dziewczyna, muszę być sama jako osoba w moim wieku. Nie może być inaczej. No bo... No bo zaczynam zlewać się z tłem, jestem nijaka, jakaś taka gorsza i bezradna? Przezroczysta? Zmydlona?

Wszyscy stoją na chodniku, a ja piętro niżej. Na ulicy. 

To tak ogólnie. Musiałam gdzieś zapisać te zdania.

A dzisiaj moje samopoczucie jest całkiem ok. 

Wczoraj upiekłam bułki, zrobiłam owocowego loda na dziś. To dużo. Powinnam być z siebie dumna. Może trochę jestem. Z tym, że wypiek nie wyszedł tak jak bym chciała. Jakaś taka skórka cienka = brak mu chrupkości. Niefajnie. 

Ważne jest teraz dla mnie, aby nie popaść tu znowu w obsesję pt. "zabijanie nudy ponad wszystko" = pieczenie i gotowanie non stop. Ostatnio kończyło się to frustracją, bo planowałam sto rzeczy na raz i bałam się, że nie zdążę. Chciałam wszystko teraz, już. A to się gryzie z rzeczywistością. Dziwne uczucie i trudne do opisania, ale niszczące. Na każdym kroku mnie to spotyka. Dlatego pasje są niebezpieczne. Nie warto... Zajmują jakoś mój umysł, ale to tak jak bym od czegoś uciekała. Ciągle od czegoś uciekam. Od siebie?  Od życia? Możliwe. Jakiś czas jeszcze upłynie zanim przestanę to robić i odnajdę siebie. W całości i na dłużej, nie powodując tym kolejnego upadku po czasie jakimś. Po czasie krótkim.

Karzą mi budować dom nie mając podstaw. Jak mam więc go zbudować? Może mam zacząć od dachu?

Nie lubię tytułów.

I znowu nuda, bezsens. Muszę znaleźć sobie kolejny błahy, czy niebłahy cel. Tym celem było (jak się domyślam) napisanie tego postu. Napisałam. Przeszło. Już niedobrze. Poza tym... Znowu zostałam sama. Mogłam jechać. Ale, że do restauracji? Nie, nie. Dziękuję. Musze zjeść w domu, aby wyrzutów nie było. A raczej i tak bym się nudziła. Zawsze z nadzieją gdzieś jadę, a kiedy już dotrę do celu "wycieczki" - nic tylko wiać. Do domu. Kaprysy? Raczej nie. Jakaś dziecinna wiara w to, że magia zadziała i będę w miejscu X cudownie szczęśliwa.