Nie ma już nic

Znowu straciłam grunt pod nogami. Wciąż to robię... A coraz mniej go pozostaje. Leci jeden skrawek po drugim, a ból coraz większy. Po co się podnosić, skoro za kilka dni jest jeszcze gorzej, a w najlepszym przypadku - tak samo? 

Chaos coraz większy. Największy w sprawach damsko-męskich. Nie wiem czego chcę. Pragnę M. Pragnę M. albo mojego wyobrażenia o Nim... Pociąga mnie fakt, że raczej nigdy tak naprawdę nie będzie mój. Zostanie moim marzeniem. Erotyczne da się je spełnić, ale nic poza tym. Nie potrafię. On w miłość nie wierzy, ja w miłość nie wierzę. On jest niby zajęty, a ja niby spotykam się z innymi. Męczą mnie relacje, które mają prowadzić do czegoś więcej. Dobre relacje? Wtedy nie czuję nic poza poirytowaniem daną osobą i nudą.

Wolę uciec do swojego schronu, jakim jest On. 

Wolę posłuchać Jego piosenek.

Wolę snuć wyobrażenia o Nim.

Wolę sobie wyobrażać, że On mnie przytula albo wyruszamy wspólnie na Przygodę Życia.

A ja nie wiem jak On mnie traktuje.

Zapewne mam wykrzywiony obraz w głowie, który wciąż powraca... Wystarczy, że się odezwie albo posłucham Jego głosu na winampie. Zamartwił się wczoraj? Może. A ja nie chcę nikogo martwić, ale i ucieszyło mnie, że nie jest mu wszystko jedno. Tak. Zadowalam się byle czym bez umiejętności sięgania po to, co mogłoby dać wspaniały owoc. Ale przecież nikt w to nie uwierzy. Przecież to brednie, bo jak to tak można?!

Nawet nie wiem, czy piszę szczerze, do cholery!

Chciałabym przeżyć jeden doskonały dzień, a potem zniknąć.
Boję się pójść do przodu. Tam jest niebezpiecznie. Jest życie do stracenia.
A wczoraj było tak cudownie. Latałam, latałam i latałam...