Plus?

Tak. Ostatnio jest dodatnio, nie, jak bywało zbyt często i długo, boleśnie.

Żeby nie powiedzieć, że kocham, to napiszę tylko, że lubię życie. Naprawdę je czuję. Dopiero, kiedy emocje cichną, nie są tak silne i niszczące, to potrafię dostrzec w nim to, co istotne. Czego mi brakuje? Mam wspaniałych przyjaciół, fajną rodzinę, psa, całkiem sporo zdolności, urody też mi nie brak. Mam jakieś kompleksy, oczywiście, ale nie zasłaniają one w tym momencie całokształtu. Nie pragnę już być chuda. Nie pragnę już być idealna. Co za tym wszystkim idzie? Nie boję się tak bardzo oceny ludzi, jestem swobodniejsza. To cudowne. Nie wiem tylko jak to będzie wyglądało, kiedy kontaktu będzie więcej. Sądzę jednak, że jeszcze lepiej. Mam taką nadzieję.Być może zatapianie się w bólu było mi potrzebne.

Chciałabym, aby nie była to góra, po której przychodzi dół, a po prostu zwyczajność. Piękna zwyczajność. Jeżeli tak wygląda życie, to ja go chcę. Będę go łapać garściami. Byle się nie zachłysnąć. Jedyne, czego mi brakuje, to miłość. Myślę, że każdy jej potrzebuje. Bardziej lub mniej świadomie. Wierzę, że w odpowiednim czasie pojawi się odpowiedni człowiek. Kiedyś. Prędzej, czy później.

Nie. Nie jestem pewna, że to nie wróci. Chcę jednak walczyć o to, aby tak dobrze, jak jest teraz, było zawsze albo bardzo często, w końcu istota ludzka przeżywa różne momenty. Mimo, że czasem czuję nadchodzącą burzę, to jednak ona nie pojawia się. I dziwię się. Otwieram szeroko oczy ze zdumienia. Kiedy tylko przychodzą negatywne emocje, to przychodzi lęk przed powtórką. Ale nic się nie dzieje. Przeżywam, przeżuwam, emocje przychodzą i odchodzą. Tak po prostu.

Nie warto stawiać na piedestale bycie chudym. Doszło do mnie, że mogę moje życie przeżyć na wiele sposobów, jak tylko zechcę. Dostałam wiele, wiele mogę dać i wiele mogę doświadczyć. Boże, proszę, tylko nie przymykaj mi oczu. I nie pozwalaj mi na to, abym ja to robiła.